Senzori plina se u principu mogu podijeliti u tri glavne kategorije.
A) Gasni senzori koji koriste fizička i hemijska svojstva, kao što su poluprovodnici (površinski kontrolisani, zapreminski kontrolisani, površinski potencijalni), bazirani na katalitičkom sagorevanju, bazirani na čvrstoj toplotnoj provodljivosti, itd.
B) Gasni senzori koji koriste fizička svojstva kao što su toplotna provodljivost, optičke smetnje, infracrvena apsorpcija itd.
C) Gasni senzori koji koriste elektrohemijska svojstva, kao što su elektroliza konstantnog potencijala, galvanska ćelija, membranska jonska elektroda, fiksni elektrolit, itd.
Prema opasnostima, otrovne i štetne gasove klasifikujemo u dve kategorije: zapaljivi gasovi i otrovni gasovi.
Zbog različitih svojstava i opasnosti, metode njihove detekcije također se razlikuju.
Zapaljivi plinovi su najčešći opasni plinovi koji se susreću u industrijskim okruženjima kao što su petrohemija. To su uglavnom organski plinovi kao što su alkani i određeni neorganski plinovi kao što je ugljični monoksid. Eksplozija zapaljivih gasova mora ispunjavati određene uslove, a to su: određena koncentracija zapaljivog gasa, određena količina kiseonika i izvor vatre sa dovoljno toplote da ih zapali. Ovo su tri elementa eksplozije (kao što je prikazano u trokutu eksplozije na lijevoj slici iznad), a svi su neophodni. Drugim riječima, odsustvo bilo kojeg od ovih uslova neće uzrokovati požar ili eksploziju. Kada se zapaljivi plinovi (para, prašina) i kisik pomiješaju i dostignu određenu koncentraciju, eksplodiraju kada su izloženi izvoru vatre određene temperature. Koncentraciju pri kojoj zapaljivi plinovi eksplodiraju kada su izloženi izvoru vatre nazivamo graničnom koncentracijom eksplozivnosti, skraćenom granicom eksplozivnosti, koja se općenito izražava u%. Zapravo, ova mješavina ne eksplodira u bilo kojem omjeru miješanja i zahtijeva raspon koncentracije.
